Śmierć dziecka to ból, którego nie da się opisać prostymi słowami. Dla rodzica nie ma znaczenia, ile lat ma syn czy córka — więź pozostaje taka sama. Właśnie dlatego słowa Małgorzaty Błażewicz, mamy Adriana Szymaniaka, tak mocno poruszyły osoby, które śledziły historię uczestnika „Ślubu od pierwszego wejrzenia”.
5 września 2026 roku Anita Szydłowska przekazała wiadomość, na którą nikt nie chciał czekać. Adrian Szymaniak zmarł w wieku 39 lat po ponad rocznej walce z glejakiem IV stopnia. Jego historia przez wiele miesięcy była obserwowana przez tysiące osób, ponieważ mężczyzna otwarcie mówił o chorobie, leczeniu i codzienności, która z dnia na dzień całkowicie się zmieniła.
Po informacji o jego śmierci w mediach społecznościowych pojawiły się liczne kondolencje. Żegnali go widzowie programu, znajomi, przyjaciele oraz osoby, które przez ostatni rok śledziły jego walkę. Rodzina poprosiła jednocześnie o uszanowanie prywatności i niezakłócanie ceremonii pogrzebowej.
Wśród osób, które zabrały głos, znalazła się także mama Adriana. Jej wpisy nie były zwykłym pożegnaniem. Były zapisem ogromnego bólu kobiety, która straciła jedynego syna.
Małgorzata Błażewicz wróciła wspomnieniami do ostatnich miesięcy jego życia. Z jej słów wynika, że choroba sprawiła, iż Adrian w pewnym momencie nie był już w stanie samodzielnie funkcjonować. Kobieta napisała również, że aby móc być przy synu, musiała szukać pomocy bydgoskiej policji. Nie wyjaśniła jednak dokładnie, w jakich okolicznościach doszło do tej interwencji.
To właśnie ten fragment jej relacji pokazuje, jak trudny był dla niej ostatni etap choroby syna. Nie chodziło już wyłącznie o walkę z chorobą. Chodziło o możliwość bycia blisko ukochanej osoby wtedy, gdy każda wspólna chwila mogła okazać się niezwykle cenna.
Mama Adriana opublikowała również zdjęcie ze szpitala wykonane 31 lipca 2026 roku w Bydgoszczy. Pod fotografią napisała, że były to ostatnie chwile jej kontaktu z ciężko chorym synem.
Dziś ten kadr nabiera szczególnego znaczenia. W chwili, gdy zdjęcie powstawało, nikt nie mógł wiedzieć, że będzie jednym z ostatnich wspólnych wspomnień matki i syna.
Adrian przez wiele miesięcy walczył o zdrowie. Zmagał się z glejakiem IV stopnia od lipca 2025 roku. Przeszedł operacje, radioterapię i chemioterapię. Choroba jednak powróciła, a z czasem potrzebował coraz bardziej intensywnego leczenia oraz opieki.
Jego mama również wcześniej mówiła o tym, jak bardzo przeżywa sytuację syna. W styczniu 2026 roku pisała, że musi być silna, aby mieć siłę przetrwać leczenie i chorobę Adriana. Te słowa pokazują, że dla niej walka o życie syna była również własną, codzienną walką o nadzieję.
Po jego odejściu pojawił się jednak kolejny problem, który dodatkowo pogłębił rozpacz Małgorzaty Błażewicz.
Kobieta publicznie wyraziła sprzeciw wobec planowanego miejsca pochówku. Według jej relacji Adrian miał wcześniej wyrażać wolę, aby zostać pochowanym w rodzinnym grobowcu w Policach, obok dziadka i Jerzego. Tymczasem pogrzeb miał zostać zaplanowany w Żołędowie, gdzie — jak twierdziła jego mama — Adrian mieszkał podczas ostatnich dwóch miesięcy życia.
To właśnie ta kwestia stała się dla niej szczególnie bolesna.
Małgorzata Błażewicz twierdziła, że decyzję dotyczącą miejsca pochówku podjęto bez porozumienia z nią. W emocjonalnym wpisie zwróciła się z apelem o uszanowanie tego, co uważała za ostatnią wolę syna. Prosiła również, aby został pochowany w rodzinnym grobowcu.
Dla pogrążonej w żałobie matki nie była to jedynie kwestia miejsca. Chodziło o coś znacznie bardziej osobistego — o możliwość zachowania więzi z jedynym dzieckiem również po jego śmierci.
W swoich wpisach kobieta wróciła także do wspomnienia własnego męża. To właśnie Adrian miał być wtedy przy niej i wspierać ją w najtrudniejszych chwilach. Wspominała, jak mówił do niej „Mamuś”, próbując ją pocieszyć.
Teraz role się odwróciły, ale tym razem nie było już możliwości, aby syn stanął obok niej.
I właśnie wtedy pojawiły się słowa, które najbardziej poruszyły osoby czytające jej wpis.
Małgorzata Błażewicz napisała, że po śmierci męża Adrian był przy niej, a teraz jako jedyne dziecko został jej odebrany. Następnie dodała zdanie, które stało się symbolem jej obecnego bólu: „nawet po śmierci zostajemy rozdzieleni”.
Te słowa nie były już tylko komentarzem do organizacji pogrzebu. Były krzykiem matki, która po raz drugi w swoim życiu musiała zmierzyć się z utratą najbliższej osoby.
Historia Adriana i jego rodziny od początku była pełna emocji. Widzowie poznali go jako uczestnika programu „Ślub od pierwszego wejrzenia”. To właśnie tam jego droga skrzyżowała się z Anitą Szydłowską. Ich historia potoczyła się inaczej niż wiele relacji powstających w programach telewizyjnych. Zostali małżeństwem i stworzyli rodzinę.
Przez lata ich życie wyglądało zupełnie inaczej. Były dzieci, codzienne obowiązki, wspólne plany i zwyczajne rodzinne chwile. Wszystko zmieniło się, gdy pojawiła się diagnoza.
Adrian nie ukrywał swojej choroby. Jego walka była śledzona przez wiele osób, które chciały wspierać rodzinę. Były operacje, kolejne etapy leczenia i próby znalezienia sposobu na zatrzymanie choroby. Była również nadzieja, która przez długi czas pozwalała rodzinie wierzyć, że sytuacja jeszcze może się zmienić.
Ostatecznie jednak 5 września nadeszła wiadomość o jego śmierci.
Anita Szydłowska poinformowała o odejściu męża i jednocześnie poprosiła o uszanowanie prywatności rodziny. Pogrzeb ma mieć charakter rodzinny, a bliscy zaapelowali do mediów, aby nie uczestniczyły w ceremonii i nie wykonywały zdjęć ani nagrań.
Dla Małgorzaty Błażewicz ten czas jest jednak szczególnie trudny. Straciła jedynego syna, a wraz z nim część własnego świata. Jej publiczne wpisy pokazują, że żałoba nie ogranicza się do jednego dnia pożegnania. To również wspomnienia, pytania, bezsilność i próba pogodzenia się z rzeczywistością.
Najbardziej przejmujące jest jednak to, że jeszcze niedawno Adrian był dla niej osobą, która pomagała jej przejść przez najtrudniejsze chwile.
Teraz nie może już do niej zadzwonić.
Nie może powiedzieć „Mamuś”.
Nie może stanąć obok niej.
Pozostały wspomnienia, fotografie i słowa, które będą miały dla niej znaczenie już na zawsze.
A najtrudniejsza część tej historii kryje się właśnie w ostatnim apelu jego mamy. Nie prosiła o uwagę dla siebie. Prosiła o uszanowanie tego, co uważała za wolę swojego syna — aby Adrian spoczął w rodzinnym grobowcu w Policach.
W jej przekazie nie ma więc wyłącznie żalu po stracie. Jest również rozpaczliwa potrzeba zachowania ostatniej decyzji ukochanego dziecka. Dla matki, która straciła jedynego syna, miejsce jego spoczynku może stać się symbolem ostatniej więzi, której nie chce utracić.
I dlatego zdanie „nawet po śmierci zostajemy rozdzieleni” brzmi dziś tak przejmująco. Za tymi słowami kryje się nie tylko ból po odejściu Adriana, ale także poczucie, że nawet po jego śmierci jego mama wciąż musi walczyć o możliwość pożegnania go w sposób, który uważa za właściwy.
Adrian miał zaledwie 39 lat. Zostawił żonę, dwoje dzieci i mamę, która jeszcze niedawno wierzyła, że będzie mogła wspólnie z nim przeżywać kolejne lata. Teraz pozostały jej wspomnienia — w tym fotografia z ostatnich miesięcy życia syna i słowa, których nie da się już powiedzieć ukochanej osobie.
Rodzina poprosiła o prywatność. I być może właśnie to jest teraz najważniejsze — aby w tej niezwykle trudnej chwili pozwolić bliskim przeżywać żałobę na własnych zasadach.
