W odległym regionie Indii bramiński przywódca duchowy zgromadził tłum oddanych wyznawców, aby zademonstrować to, co, jak twierdził, było ostatecznym dowodem niezachwianej wiary: zdolność do latania. Znany w swojej społeczności z pełnych pasji nauk i surowego, ascetycznego stylu życia, niedawno zaczął głosić, że prawdziwa czystość ducha może przekroczyć ograniczenia fizycznego ciała. Wielu odrzucało jego twierdzenia jako metaforyczne. On jednak upierał się, że są dosłowne.
W dniu demonstracji poprowadził swoich zwolenników na strome urwisko z widokiem na dolinę. Atmosfera była dziwnie świąteczna – mężczyźni grali na tamburynach, inni śpiewali, a jeszcze inni tańczyli w kręgach, podczas gdy bramin przygotowywał się do tego, co nazwał świętą próbą. Aby jeszcze bardziej podkreślić dramaturgię swoich słów, zawiązał sobie na szyi ciężki worek z kamieniami, deklarując, że to wiara, a nie ciało, decyduje o naszej wartości na świecie.
Stojąc na skraju klifu, uniósł ramiona ku niebu i ogłosił, że wiara może pokonać wszelkie prawa natury. Jego zwolennicy patrzyli na to z mieszaniną podziwu i napięcia. Po czym, bez wahania, skoczył.
Na ułamek sekundy tłum wstrzymał oddech, jakby spodziewał się cudu. Ale grawitacja zadziałała błyskawicznie. Bramin nie wzbił się w górę; runął w przepaść, znikając z pola widzenia, zanim huk dotarł do przerażonych gapiów. Sam ciężar, który przywiązał do siebie, tylko przyspieszył jego upadek.
Zanim jego zwolennicy dotarli do podnóża klifu, było już za późno. Bramin zginął na miejscu.
To tragiczne wydarzenie stało się dobitnym przypomnieniem cienkiej granicy między wiarą a złudzeniem. Choć wiara może inspirować, podnosić na duchu i prowadzić, ten fatalny skok dowiódł, że wiara nie jest w stanie nagiąć praw natury – niezależnie od tego, jak głęboko się wierzy.
