Anita Szydłowska-Szymaniak i Adrian Szymaniak od lat są przykładem pary, która udowodniła, że telewizyjny eksperyment może przerodzić się w prawdziwe, trwałe życie razem. Widzowie poznali ich w programie „Ślub od pierwszego wejrzenia”, a później z zainteresowaniem obserwowali kolejne etapy ich wspólnej historii. Dziś jednak ich codzienność wygląda zupełnie inaczej niż na początku małżeństwa.
Ostatnie miesiące przyniosły rodzinie wiele trudnych chwil. Adrian mierzy się z poważną chorobą i kolejnymi etapami leczenia, a Anita stara się jednocześnie być przy mężu i zapewnić dzieciom możliwie dużo normalności. To zadanie, którego nie da się łatwo podzielić na konkretne godziny. Są dni pełne zmęczenia, są chwile niepewności, ale są też zwyczajne rodzinne momenty, które pozwalają choć na chwilę odsunąć od siebie ciężkie myśli.
Właśnie dlatego jeden z ostatnich wpisów Anity przyciągnął szczególną uwagę. Nie opowiadała w nim bezpośrednio o leczeniu Adriana ani o kolejnych trudnych dniach. Zamiast tego pokazała coś, co na pierwszy rzut oka mogło wydawać się zupełnie zwyczajnym wydarzeniem.
W domu pojawił się bowiem nowy, mały lokator.
Rodzina przywitała Tuptusia, niewielkiego chomika, który szybko zaczął oswajać się z nowym otoczeniem. Dla dzieci pojawienie się zwierzątka mogło być przede wszystkim źródłem radości i ciekawości. Nowy pupil oznacza przecież nowe codzienne rytuały, obserwowanie jego zachowania i mnóstwo drobnych emocji.
Za tym pozornie radosnym wydarzeniem kryła się jednak historia, która sprawiła, że Anita musiała wrócić myślami do wcześniejszych dni.
Wcześniej rodzina miała innego chomika. Stitch był częścią ich domu i, jak można wywnioskować ze słów Anity, był dla wszystkich ważny. Dzieci wiedziały, że zwierzątko choruje. Były nawet z nim u weterynarza. Nie była to więc nagła sytuacja, której nikt się nie spodziewał.
Mimo przygotowania na trudny moment samo pożegnanie okazało się dla rodziny bardzo emocjonalne.
Śmierć zwierzęcia jest dla dziecka czymś szczególnym. Dorośli często potrafią nazwać swoje emocje, zrozumieć, co się wydarzyło i dlaczego. Dla najmłodszych wszystko może wyglądać zupełnie inaczej. Pojawiają się pytania, smutek, czasem niezrozumienie, a przede wszystkim potrzeba znalezienia odpowiedzi, która nie będzie ani zbyt trudna, ani sztucznie pocieszająca.
Anita stanęła więc przed pytaniem, które nie ma jednej prostej odpowiedzi: jak rozmawiać z dziećmi o odejściu kogoś, kogo kochały?
Nie próbowała udawać, że nic się nie stało. Wręcz przeciwnie. Postanowiła pozwolić dzieciom pożegnać się ze swoim pupilem i znaleźć własny sposób na zachowanie wspomnienia o nim.
W rodzinie pojawił się pomysł stworzenia specjalnego miejsca pamięci. Zdjęcie Stitcha miało przypominać o małym przyjacielu, który przez pewien czas był częścią ich codzienności. To prosty gest, ale właśnie takie gesty często pozostają w pamięci na długo.
Każdy mógł się pożegnać. Każdy mógł powiedzieć, co czuje. I przede wszystkim każdy dostał możliwość zrozumienia, że smutek po stracie jest czymś naturalnym.
W tym wszystkim jest jeszcze jeden szczegół, który nadał całej historii dodatkowego znaczenia.
W rodzinie Anity i Adriana temat choroby i straty nie jest przecież czymś całkowicie abstrakcyjnym. Ich życie w ostatnim czasie zostało mocno naznaczone problemami zdrowotnymi Adriana. Mężczyzna przechodzi leczenie glejaka IV stopnia, a rodzina musi mierzyć się z rzeczywistością, której wcześniej prawdopodobnie nikt z nich nie chciał sobie wyobrażać.
Anita wielokrotnie stara się jednak pokazywać, że nawet w trudnym okresie życie nie składa się wyłącznie z wielkich i dramatycznych wydarzeń. Czasem jest to właśnie nowy chomik. Czasem wspólna rozmowa. Czasem zdjęcie, które pozwala zatrzymać wspomnienie.
Niedawno rodzina musiała także zmierzyć się z okresem większego osłabienia Adriana. Zwiększona dawka chemioterapii mocno odbiła się na jego samopoczuciu, dlatego bliscy skupili się przede wszystkim na jego regeneracji. Anita ograniczyła wówczas swoją aktywność w mediach społecznościowych, co zaniepokoiło część obserwatorów.
Kiedy wróciła do sieci, zamiast kolejnego długiego komunikatu dotyczącego sytuacji zdrowotnej męża podzieliła się czymś bardzo osobistym.
I właśnie wtedy pojawił się temat Stitcha.
Anita wspomniała również o słowach, które w podobnych sytuacjach często powtarzają ludzie. Niektórzy wierzą, że zwierzęta mogą w pewien sposób „zabierać” choroby. Anita przyznała, że bardzo chce wierzyć, iż tak właśnie było. Co ważne, podobne spojrzenie miał również Adrian.
Nie wiadomo, jak dokładnie dzieci rozumiały całą sytuację. Wiadomo jednak, że rodzice nie pozostawili ich samych z trudnymi emocjami. Dali im możliwość uczestniczenia w pożegnaniu, rozmowy i zachowania wspomnienia.
To właśnie ten fragment historii Anity wybrzmiewa najmocniej.
Bo choć wszystko zaczęło się od informacji o nowym chomiku, w rzeczywistości chodziło o coś znacznie większego. O próbę pokazania dzieciom, że miłość do kogoś nie kończy się w chwili pożegnania. Że można pamiętać, można być wdzięcznym za wspólnie spędzony czas i można mówić o smutku bez udawania, że go nie ma.
Najbardziej poruszające jest jednak to, co Anita chciała przekazać swoim dzieciom poprzez tę małą rodzinną historię.
Nie chodziło tylko o to, żeby wyjaśnić im, dlaczego Stitcha już nie ma.
Chodziło o nauczenie ich, że nawet w obliczu straty można powiedzieć: „dziękuję, że byłeś naszym przyjacielem”.
I właśnie dlatego pożegnanie małego chomika stało się dla rodziny czymś więcej niż chwilą smutku. Stało się pierwszą, bardzo delikatną lekcją o przemijaniu, wdzięczności i pamięci — lekcją, którą Anita postanowiła przejść razem ze swoimi dziećmi.
