Krystyna Mazurówna od lat udowadnia, że nie zamierza żyć według zasad, które ktoś narzucił jej z góry. Tancerka, która przez dekady związana była z Paryżem, zawsze mówiła własnym głosem, bez oglądania się na to, czy jej słowa komuś się spodobają. Tym razem jednak opowiedziała o czymś, o czym wiele osób nie chce nawet myśleć. O własnej śmierci.
Nie chodzi jednak o dramatyczne pożegnanie ani o wspominanie dawnych sukcesów. Mazurówna podeszła do tematu w charakterystyczny dla siebie sposób — bez patosu, za to z dużą dawką szczerości, ironii i czarnego humoru. W rozmowie z Plejadą zdradziła, że już dawno powiedziała swoim dzieciom, czego oczekuje, kiedy jej życie dobiegnie końca.
Jej podejście może wydawać się niezwykłe, zwłaszcza że wiele osób w jej wieku woli unikać rozmów o przemijaniu. Ona nie zamierza jednak udawać, że śmierć nie istnieje. Wręcz przeciwnie. Uważa, że jest częścią życia, a przygotowanie się do niej nie powinno być tematem tabu.
Mazurówna przyznała, że nie wyobraża sobie tradycyjnego pogrzebu. Nie chce ceremonii, tłumu ludzi, kwiatów ani uroczystego stania nad grobem. Powód, który podała, jest zaskakująco praktyczny. Jej zdaniem organizowanie pogrzebu byłoby po prostu niepotrzebnym wydatkiem.
Ale to dopiero początek jej nietypowego planu.
Tancerka chciałaby, aby po jej śmierci wszystko odbyło się szybko i bez wielkiego zamieszania. Jej prochy miałyby zostać rozsypane w miejscu, które ma dla niej szczególne znaczenie. I właśnie tutaj pojawia się element, który doskonale pokazuje jej charakter.
Mazurówna jest Polką, ale od wielu lat mieszka w Paryżu. Jednocześnie wyjątkowo mocno związana jest z Nowym Jorkiem. Dlatego w rozmowie pojawiła się nawet wizja miejsca znajdującego się gdzieś pomiędzy Francją a Stanami Zjednoczonymi — nad Oceanem Atlantyckim.
Brzmi jak gotowy scenariusz filmu. Problem polegał jednak na tym, że rzeczywistość okazała się znacznie bardziej skomplikowana.
Jej córka szybko zwróciła uwagę na oczywisty problem: samolot nie ma możliwości otwarcia okna podczas lotu. Syn Mazurówny znalazł więc rozwiązanie, które było tak absurdalne, że sama tancerka uznała je za… idealne. Po chwili okazało się jednak, że również ten pomysł nie może zostać zrealizowany, ponieważ samolotowe toalety funkcjonują zupełnie inaczej, niż można by przypuszczać.
Na tym jednak nie skończyła.
Mazurówna zaczęła szukać rozwiązania, które byłoby prostsze i bardziej realne. W jej planach pojawiła się osoba, z którą od wielu lat łączy ją bliska relacja — gospodyni domowa, z którą przyjaźni się od ćwierć wieku.
Kobieta marzy o własnym domu z ogródkiem. I właśnie tam, według pomysłu Mazurówny, mogłoby znaleźć się miejsce na jej prochy. Tancerka żartowała nawet, że chciałaby, aby po wszystkim wyrosły tam piękne tulipany, a nie zwykłe chwasty. Jej przyjaciółka miała obiecać, że dopilnuje tego życzenia.
Ta rozmowa pokazuje jednak coś więcej niż tylko nietypowe poczucie humoru. Mazurówna otwarcie przyznała, że sama śmierć nie jest tym, czego najbardziej się obawia. Znacznie bardziej przeraża ją cierpienie, które może poprzedzać koniec życia.
Właśnie dlatego w rozmowie pojawił się również temat nieuleczalnej choroby i eutanazji. Tancerka mówiła, że gdyby znalazła się w sytuacji, w której nie byłoby już szans na poprawę, a pozostałoby jedynie długotrwałe cierpienie, chciałaby mieć możliwość podjęcia decyzji dotyczącej własnego końca.
Nie oznacza to jednak, że Mazurówna zamierza żyć w cieniu śmierci. Wręcz przeciwnie. Jej historia pokazuje, że nawet po wielu dekadach wciąż potrafi zaskakiwać.
Po 50. roku życia zdecydowała się przecież na całkowite przemeblowanie swojego życia. Zakończyła karierę taneczną, rozwiodła się i zostawiła dotychczasowe życie za sobą. Nie wybrała spokojnej emerytury. Musiała zacząć wszystko od początku i podejmowała się różnych zajęć, aby poradzić sobie finansowo. W pewnym momencie pracowała nawet jako kelnerka, wykorzystując swoją osobowość i taneczne umiejętności, by przyciągać klientów.
Jej życie uczuciowe również dalekie było od schematów. Mazurówna nie ukrywała, że wiek nigdy nie był dla niej najważniejszym kryterium. Liczyła się przede wszystkim inteligencja. W rozmowie wspomniała nawet o relacji z mężczyzną młodszym od niej o 64 lata. Nie zakończyło się to małżeństwem, ale dla niej sama różnica wieku nie była powodem, aby odrzucać uczucie.
I właśnie dlatego jej słowa o przyszłości brzmią tak charakterystycznie. Ona nie chce, aby ktokolwiek zapamiętał ją wyłącznie przez pryzmat wieku. Wciąż mówi o miłości, podróżach, nowych doświadczeniach i życiu, które — jak sama podkreśla — nadal ma dla niej wiele do zaoferowania.
Dopiero pod koniec rozmowy wyłania się najważniejsza część jej planu.
Krystyna Mazurówna nie chce wielkiego pożegnania. Nie chce, aby po jej śmierci organizowano kosztowną ceremonię i budowano wokół niej atmosferę smutku. Chce, aby wszystko odbyło się po cichu, a jej prochy znalazły się w miejscu związanym z jej życiem, podróżami i bliskimi.
A najbardziej zaskakujące jest to, że nawet o własnym końcu potrafi mówić z humorem. Zamiast pozostawić rodzinie niejasne życzenia, już teraz rozmawia z dziećmi o tym, co ma się wydarzyć. I choć jej pomysły mogą szokować, za tą ironią kryje się bardzo konkretne przesłanie: chce sama zdecydować, jak zostanie zapamiętana.
Bo dla Krystyny Mazurówny śmierć nie jest zakończeniem, o którym trzeba szeptać. Jest po prostu kolejnym etapem, do którego — podobnie jak do całego swojego życia — zamierza podejść na własnych zasadach.
