Iwona Pavlović przez lata była dla widzów przede wszystkim kobietą niezwykle silną. Surową jurorką, która bez wahania potrafiła powiedzieć uczestnikowi „to było za mało”, ale też osobą, która doskonale wiedziała, czego chce i konsekwentnie dążyła do celu. Za telewizyjnym wizerunkiem kryła się jednak zupełnie inna historia — bardzo osobista, pełna emocji i związana z osobą, która od początku miała ogromny wpływ na jej życie.
Mowa o mamie Iwony, Zenobii Szymańskiej. Przez lata tancerka wspominała ją z ogromnym szacunkiem, choć ich relacja nie zawsze była pozbawiona wymagań. Wręcz przeciwnie. Mama potrafiła być wobec córki bardzo wymagająca i właśnie dzięki temu, jak uważała Pavlović, nauczyła ją ambicji, wytrwałości oraz tego, że zawsze można zrobić coś jeszcze lepiej.
Dzisiaj te wspomnienia nabierają zupełnie innego znaczenia.
Iwona Pavlović nigdy nie należała do osób, które chętnie opowiadają o prywatnych sprawach. Jeżeli jednak pojawiał się temat mamy, jej emocje szybko brały górę. W jednym z wcześniejszych wywiadów przyznała nawet, że rozmowa o Zenobii niemal natychmiast powodowała u niej łzy.
Nie chodziło wyłącznie o wspomnienia z dzieciństwa. Chodziło o świadomość upływającego czasu.
Pavlović przez wiele lat pamiętała swoją mamę jako kobietę silną, energiczną i wymagającą. Wspominała sytuacje, w których po sukcesie córki zamiast prostego zachwytu pojawiało się charakterystyczne „ale”. Nawet gdy Iwona zajmowała wysokie miejsce podczas turnieju tanecznego, mama potrafiła wskazać, co zwycięska para zrobiła lepiej.
Dla wielu osób takie podejście mogłoby wydawać się surowe. Dla Iwony stało się jednak ważną lekcją.
To właśnie Zenobia miała nauczyć ją, że sukces nie powinien oznaczać końca pracy. Zawsze pozostaje kolejny krok, kolejny cel i coś, nad czym można się jeszcze poprawić. Pavlović z czasem zaczęła patrzeć na te wymagania z wdzięcznością.
W jednym z wywiadów mówiła, że dorastała na miłości i „ale” swojej mamy. To krótkie określenie doskonale pokazywało charakter ich relacji. Była w niej bliskość, ale również wymagania. Była czułość, lecz także przekonanie, że córkę należy mobilizować do dalszego rozwoju.
Iwona nie ukrywała, że właśnie takie wychowanie miało wpływ na jej późniejsze życie zawodowe.
Z biegiem lat role zaczęły się jednak powoli zmieniać. Kobieta, która przez dekady była dla córki symbolem siły, sama zaczęła potrzebować więcej troski. Pavlović coraz częściej zauważała, że mama się starzeje, a czas, który wcześniej wydawał się niemal nieograniczony, nagle zaczął uciekać zdecydowanie szybciej.
To właśnie ten moment był dla niej szczególnie trudny.
W listopadzie 2025 r. Iwona Pavlović w rozmowie z Joanną Racewicz dla serwisu Party otwarcie opowiedziała o stanie zdrowia 92-letniej mamy. Nie podała szczegółowej diagnozy, ale nie ukrywała, że sytuacja była poważna. Mówiła o obserwowaniu zmian, które trudno było jej zaakceptować.
Najbardziej poruszające było jednak to, jak opisywała samą mamę.
Pavlović zauważyła, że kobieta, która kiedyś była od niej wyższa, silna i pełna energii, z czasem stała się drobna i delikatna. To właśnie kontrast między dawnym obrazem mamy a jej późniejszym wyglądem musiał być dla niej szczególnie bolesny.
„Jak patrzę, jak się kurczy…” — wspominała, opisując swoje emocje.
Jednocześnie podkreślała, że Zenobia nadal miała w sobie ogrom ciepła i dobroci. Rodzina starała się być blisko. Mamę odwiedzali bliscy, wnuki i prawnuki. W tych chwilach nie liczyły się już dawne wymagania, sukcesy ani zawodowe ambicje. Najważniejsza była obecność.
Iwona wiedziała, że czas jest bezlitosny.
Już wcześniej mówiła o tym, jak trudno jest jej zaakceptować wiek mamy. W 2024 r. przyznała, że samo rozpoczęcie rozmowy o Zenobii potrafiło wywołać u niej silne wzruszenie. Trudno było jej wypowiedzieć na głos świadomość, że ukochana osoba nie będzie z nią zawsze.
To jedna z tych sytuacji, w których człowiek nagle przestaje myśleć o przyszłości w kategoriach wielu lat. Zaczyna liczyć czas znacznie ostrożniej. Każde spotkanie, każda rozmowa i każdy uścisk nabierają większego znaczenia.
Pavlović nie ukrywała, że właśnie dlatego przytulała mamę.
Chciała wykorzystać każdą chwilę.
W jej słowach nie było sensacji ani próby wzbudzenia zainteresowania za wszelką cenę. Była za to szczerość córki, która widziała, że osoba będąca przez całe życie jednym z jej najważniejszych punktów odniesienia zaczyna słabnąć.
I właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego Iwona przez długi czas najbardziej się obawiała.
W niedzielny wieczór media obiegła informacja o odejściu Zenobii Szymańskiej. O śmierci mamy jurorki „Tańca z gwiazdami” poinformował jej brat, Waldemar Szymański. Zenobia miała 92 lata.
Tym samym słowa wypowiedziane przez Iwonę kilka miesięcy wcześniej stały się wyjątkowo przejmujące. Kiedy mówiła, że mama bardzo choruje, że staje się coraz drobniejsza i że czasu może zostać niewiele, był to dla niej przede wszystkim wyraz ogromnego lęku córki.
Dziś wiadomo już, że ten czas rzeczywiście dobiegł końca.
Zenobia Szymańska pozostawiła po sobie nie tylko wspomnienia córki, ale również ogromny ślad w jej życiu. To właśnie kobieta, która potrafiła być wymagająca i mówić o tym, co można zrobić lepiej, pomogła Iwonie wykształcić charakter, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym.
A Iwona, która przez lata oceniała innych i wymagała od nich perfekcji, w najtrudniejszych chwilach nie potrzebowała już żadnych ocen.
Potrzebowała tylko być córką.
Przytulić mamę. Być obok. Zapamiętać jej ciepło.
I być może właśnie dlatego wcześniejsze słowa Pavlović o upływającym czasie dzisiaj brzmią tak mocno. Nie chodziło w nich o wielkie deklaracje. Chodziło o coś znacznie prostszego — świadomość, że nawet najważniejsze osoby w naszym życiu nie są z nami na zawsze.
Dla Iwony ten rozdział właśnie się zakończył. Ale wspomnienia o Zenobii, jej wymaganiach, miłości i wpływie na córkę pozostaną z nią na długo.
I to właśnie w nich mama Iwony Pavlović będzie nadal obecna.
