Tego dnia w Auckland w Nowej Zelandii szalała straszna ulewa. Przechodnie spieszyli się do domów. Coraz trudniej było chodzić po ulicy, strumienie wody porywały wszystko i wszystkich na swojej drodze.
Młoda dziewczyna wracała do domu. Przyspieszyła kroku i w myślach już wygrzewała się pod ciepłym kocem. Katherine nie rozglądała się, jej twarz była zasłonięta parasolem.
Od czasu do czasu unosiła krawędź parasola, żeby spojrzeć na drogę. Catherine, już całkiem mokra, przyspieszyła kroku.
Ale nagle jakaś siła kazała jej się zatrzymać. Spojrzała na szarą, niezrozumiałą bryłę na drodze. Ta bryła poruszała się niepewnie w niezrozumiałym kierunku. Chwiała się, było oczywiste, że jest wyczerpana.
Katherine nie mogła dojść, co to było. Na pierwszy rzut oka wyglądało jak szczur.
Ale dlaczego ona się wcale nie boi i nie ucieka?
Dziewczynka podeszła trochę bliżej i zauważyła, że oczy stworzenia są zamknięte. Kiedy przyjrzała się bliżej, usłyszała miauczenie.
Słaby pisk brzmiał jak płacz kociaka.
To był nowo narodzony kociak. Miał zamknięte oczy, nawet pępowina była widoczna.
Serce Catherine zamarło. Uświadomiła sobie, że matki kociaka nie ma już nigdzie, a on jest zupełnie bezbronny. Jeśli go zostawi, umrze. Sama myśl, że nie dożyje jutra, raniła jej serce.
Katherine podniosła małą, szarą grudkę i zaniosła ją do domu.
Nowy właściciel karmił zwierzaka pipetą. Z trudem opanował emocje, ale dziewczyna się nie poddała. Zrobiła wszystko, żeby pomóc puchatemu wydostać się z domu.
Kiedy kociak otworzył oczy, Katherine zrozumiała już, że nigdy się z nim nie rozstanie.
Ten dar losu przyniósł wielkie szczęście domowi dziewczyny. Dobre serce zawsze znajdzie kogoś, kogo pokocha.
