W Zjednoczonych Emiratach Arabskich powstał plan holowania góry lodowej wielkości wieżowca z Antarktydy do Dubaju.
Wszystko zaczęło się w 2017 roku, kiedy Abdullah Alshehi, emiracki biznesmen i pisarz, zaproponował niewiarygodne rozwiązanie problemu niedoboru wody w regionie: holowanie góry lodowej z Antarktydy do Zatoki Perskiej. Plan brzmiał jak wyjęty z filmu science fiction, ale opierał się na bardzo realnym problemie.
Emiraty, z ograniczonymi naturalnymi zasobami słodkiej wody i szybko rosnącą populacją, od dawna polegają na energochłonnych zakładach odsalania wody. Pomysł Alshehiego polegał na sprowadzeniu do Dubaju ogromnej góry lodowej, która zapewniłaby mieszkańcom wodę sprzed 100 000 lat.
Projekt zakładał zlokalizowanie ogromnej góry lodowej w pobliżu Antarktydy, przymocowanie jej do specjalnie wyposażonego holownika i holowanie na odległość ponad 8000 kilometrów przez Ocean Indyjski. Po dotarciu na miejsce góra lodowa miała zostać zakotwiczona w pobliżu brzegu, gdzie powoli topniałaby w słońcu pustyni. Woda z topniejącego lodu miała być następnie zbierana, filtrowana i zasilana krajowym systemem zaopatrzenia w wodę.
Pomysł ten jednak nigdy nie został zrealizowany. Naukowcy i inżynierowie morscy byli jednymi z pierwszych, którzy wyrazili swoje obawy. Holowanie czegoś tak dużego jak wieżowiec przez ciepłe, wzburzone wody stanowiło ogromne wyzwanie logistyczne i wiązało się z niebezpieczeństwami. Ekolodzy również sprzeciwiali się temu pomysłowi, a koszty finansowe stały się istotną przeszkodą.
Mimo to Zjednoczone Emiraty Arabskie nie zrezygnowały z krystalicznie czystej wody lodowej. Startup z Grenlandii rozpoczął zbieranie fragmentów starożytnych lodowców, które naturalnie oderwały się do morza. Niewielkie partie tego lodu były wysyłane do Dubaju, gdzie podawano je w luksusowych barach i restauracjach. Chociaż praktyka ta jest reklamowana jako przyjazna dla środowiska, spotkała się z krytyką za komercjalizację symbolu globalnego ocieplenia.
