Ulrich, chłopiec znany z zaraźliwego uśmiechu, urodził się w Afryce z rzadką chorobą powodującą odginanie kolan do tyłu. Schorzenie to, znane jako przykurcz mięśni czworogłowych, poważnie ograniczało jego ruchomość.
Do dwunastego roku życia Ulrich poruszał się o kulach, a ciężar górnej części ciała uciskał nienaturalne wygięcie nóg. Powolny rozwój mięśni nóg dodatkowo pogłębiał problem, zmuszając go do chodzenia zgarbionego, odczuwającego ciągły, przeszywający ból. Współczujące spojrzenia i domniemania o trwałej niepełnosprawności ze strony otoczenia tylko potęgowały jego emocjonalny ciężar.
Wielu, w tym miejscowi lekarze, uważało, że jego stan jest nie do wyleczenia. Koszt specjalistycznej operacji przekraczał możliwości finansowe rodziny, a ograniczony dostęp do opieki zdrowotnej w Afryce nie pozostawiał im wyboru. Matka bezradnie patrzyła, jak ból syna się nasilał, wiedząc, że bez interwencji jego stan prawdopodobnie się pogorszy.
Mimo nieprzezwyciężonych przeciwności losu, duch Ulricha pozostał niezłomny. Dzień, w którym w końcu stanął na nogi, choć z pomocą kul, był wydarzeniem przełomowym. Przytulił matkę z radością, która przezwyciężyła jego ograniczenia fizyczne. Z nową determinacją postawił sobie za cel edukację, pragnąc zdobywać wiedzę i poszerzać horyzonty.
