Jeśli myślisz, że twoje życie to jeden wielki dramat, poznaj Isadorę Duncan.
Tej kobiecie udało się zmieścić tak wiele w jednym życiu, że nawet pisarze Santa Barbara płakaliby z zazdrości. Tańczyła boso, gdy uważano to za skandal, rzuciła szkołę w wieku 13 lat (trend wyprzedzający swoje czasy) i miała niesamowity dar przekształcania osobistej tragedii w sztukę.
Buntownik z dzieciństwa: Jak stylowo porzucić szkołę
W wieku, w którym większość dzieci wciąż zastanawia się, co założyć do szkoły, Isadora już zdecydowała, że edukacja to strata czasu. W wieku 13 lat powiedziała rodzicom: „Szkoła? Nie, dziękuję, osiągnę więcej bez niej!”. I wiecie co? Miała rację — choć dzisiaj nauczyciele i rodzice mogliby się z nią nie zgodzić.
Zamiast algebry i geografii Isadora wybrała muzykę i taniec. I nie było to tylko hobby — to była rewolucja. Tańczyła w taki sposób, że publiczność nie mogła wstać z miejsc. Czyż to nie jest marzenie każdego wykonawcy?
Rewolucja w modzie: Kiedy gołe kolana zszokowały świat
Wyobraź sobie czasy, gdy pokazywanie kolan publicznie było gorsze niż chodzenie po czerwonym dywanie w piżamie dzisiaj. Isadora wyszła na scenę w krótkiej tunice w stylu starożytnej Grecji i… boso! Boso, ludzie! W tamtych czasach był to skandal o epickich rozmiarach.
Ale co jest najciekawsze? Nikt nie ośmielił się nazwać jej tańca wulgarnym. Była tak utalentowana, że nawet najsurowsi krytycy musieli przyznać — to była sztuka, a nie prowokacja. Chociaż, bądźmy szczerzy, było w tym trochę jednego i drugiego.
Romantyczne przygody: kolekcja złamanych serc
Gdyby istniały mistrzostwa skomplikowanych związków, Isadora z łatwością znalazłaby się w pierwszej trójce. Jej życie miłosne było serią romansów, które zakończyły się zdradą, tragedią — lub jednym i drugim.
Najpierw był Ivan Miroski — biedny, brodaty i już żonaty Polak. Potem Oscar Beregi, który tydzień przed ślubem wybrał karierę zamiast miłości (klasyka). Następny był Gordon Craig, który spłodził jej córkę, tylko po to, by poślubić kogoś innego. I na końcu milioner Paris Singer, syn słynnego magnata maszyn do szycia.
Każdy romans przyniósł jej dzieci i złamane serce. Ale co ważniejsze, przyniósł jej inspirację do tańca.
Serce matki: wychowanie 40 dzieci — dlaczego nie?
Po stracie dwójki biologicznych dzieci w tragicznym wypadku samochodowym Isadora nie załamała się. Zamiast tego zrobiła to, co zrobiłby tylko prawdziwy superbohater: adoptowała sześć dziewczynek i wychowała kolejne czterdzieści, jakby były jej własnymi.
Wszystko to podczas tournée po świecie, otwierania szkół tańca i ciągłego znajdowania czasu na zakochanie się. Gdzie znalazła energię, pozostaje tajemnicą kosmicznych rozmiarów.
Jesienin: Kiedy różnica wieku i bariery językowe nie mają znaczenia
Osiemnaście lat różnicy wieku, bariera językowa i całkowicie sprzeczne osobowości — co mogłoby pójść nie tak? Isadora zakochała się w Siergieju Jesieninie od pierwszego wejrzenia, mówiąc, że przypominał jej zmarłego syna. Romantyczny? Może. Zdrowy? Wątpliwe.
Na początku było jak w bajce — ona nazywała go „Siergiejem Aleksandrowiczem”, a on obiecał jej ślub w małym kościele. Ale potem… przerodziło się to w to, co teraz nazwalibyśmy toksycznym związkiem.
Jesienin rzucił w nią butami. Złapała je i przez łzy powiedziała: „Siergieju Aleksandrowiczu, kocham cię…”. To było tak dramatyczne, nawet jak na początek XX wieku, że wydawało się przesadzone. Ale hej, czego innego można by się spodziewać po rosyjskim poecie?
Paradoks pieniędzy: bogaty i biedny w tym samym czasie
Oto podejście Isadory do matematyki: zarób fortunę, a potem wydaj ją szybciej, niż zarabiasz — głównie na szkoły tańca. Jako jedna z najsłynniejszych tancerek na świecie, była ciągle spłukana i pożyczała od przyjaciół.
A gdy zaproponowano jej ogromną sumę — 300 000 franków! — za wspomnienia o Jesieninie po jego śmierci, odmówiła. Zamiast tego poprosiła, aby pieniądze przekazano jego matce i siostrom. Szlachetne? Absolutnie. Praktyczne? Niekoniecznie.
Dziwne zakończenie
Isadora zawsze nienawidziła samochodów i przewidywała, że jeden z nich będzie jej końcem. Cóż, tak było — ale w sposób, którego nawet hollywoodzcy pisarze nie potrafili wymyślić.
14 września 1927 roku w Nicei, po wykonaniu swojego słynnego „Tańca z szalikiem”, wsiadła do samochodu z młodym Włochem (jej ostatnią miłością w wieku 50 lat), elegancko zarzuciła jej czerwony szalik na szyję i powiedziała: „Żegnaj, moi przyjaciele, odchodzę do chwały!”
To były jej ostatnie słowa. Szalik wkręcił się w koło i wszystko skończyło się w jednej chwili. Tłum, który rzucił się na miejsce zdarzenia, zaczął rozrywać szalik na pamiątki — wierząc, że rzeczy należące do osoby, która zmarła przez uduszenie, zapewnią jej długie życie.
