W prawdziwym życiu Kris i Paul Scharoun-DeForge przeżyli historię przypominającą Romea i Julię, ale była to miłość zakazana lub raczej niezwykła. Pomimo faktu, że ich rodzina nie przeszkodziła im w byciu razem, społeczeństwo jako całość zawsze uważało, że osoby z zespołem Downa nie są zdolne do dojrzałego związku miłosnego, a co dopiero do małżeństwa, które trwa już ponad dwadzieścia lat.
Oboje przeciwstawili się przeciwnościom losu i pokazali, że miłość nie zna granic.
Nie ma schludnego pudełka, które mogłoby pomieścić miłość.
Miłość to coś więcej niż tylko słowo. Raczej wykracza poza stan uczuć. Wcale nie; miłość to czasownik. Jako siła, jest. Inspiruje jednostki do dokonywania niezwykłych wyczynów i triumfowania nad wyzwaniami, które pozostają niepojęte. Umieszczenie czegoś, co jest tak pełne cudów, w pudełku, opisanie tego i postawienie na półce w miły sposób, po prostu nie jest możliwe.
Nie ma lepszego przykładu niż historia miłosna Kris i Paula Scharoun-DeForge, u których zdiagnozowano zespół Downa, gdy byli dziećmi. To właśnie podczas tańca dwójka zakochanych ludzi poznała się po raz pierwszy ponad trzy dekady temu. Połączenie i pociąg między nimi były natychmiastowe.
Po pewnym czasie Kris stwierdziła, że Paul odmienił jej życie i że tamtego pamiętnego wieczoru na balu ujrzała w jego oczach swoją przyszłość.
Po kolejnych pięciu latach, w 1994 roku, para w końcu stanęła na ślubnym kobiercu. Był to związek trwający dwadzieścia pięć lat, co czyni go prawdopodobnie najdłuższym małżeństwem spośród par, które są w związku małżeńskim i mają zespół Downa. W ciągu swojego życia para zyskała sławę w społeczności i pomogła utorować drogę do zmian w odniesieniu do osób urodzonych z niepełnosprawnością rozwojową. Ich romantyczna historia przeczyła wszelkim oczekiwaniom. Pokazała światu, że osoby z niepełnosprawnościami są zdolne do tworzenia i angażują się w romantyczne związki, które mają znaczenie.
Paul nie tylko ukończył szkołę średnią, ale także miał różne prace, był ekspertem od transportu publicznego, a w 2013 r. został nawet uznany za Człowieka Roku przez ARC of Onondaga. Niestety, właśnie zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera i wczesne stadium demencji, które jest powszechnym schorzeniem dotykającym społeczność osób z zespołem Downa, które się starzeją. Kris, przy wsparciu bliskich, złożyła petycję do państwa, w której poprosiła, aby Paul i ona mogli nadal mieszkać w swoim mieszkaniu w Syracuse z pomocą personelu pomocniczego, aby móc radzić sobie z jego chorobą we wczesnym stadium. Z czasem stan zdrowia Paula pogorszył się do tego stopnia, że para była zmuszona zamieszkać osobno.
Ze względu na fakt, że wymagał intensywnej opieki pielęgniarskiej, został przeniesiony do mieszkania komunalnego. Wykorzystali jak najlepiej czas, który mieli razem, co miało być ich ostatnimi wspólnymi miesiącami, i zadbali o to, aby widywać się ze sobą tak często, jak to możliwe.
Końcowy akcent smutku
W czasie, gdy Paul odwiedził Kris w Upstate University Hospital w Syracuse, aby uczcić ich 25. rocznicę ślubu, Kris była w trakcie rekonwalescencji po własnych problemach zdrowotnych, w tym zapaleniu płuc. Energiczna para potwierdziła przysięgę małżeńską w kaplicy szpitala, pomimo faktu, że oboje poruszali się na wózkach inwalidzkich. Po kolejnym pół roku, dwójka w końcu spotkała się, aby świętować Walentynki, a Harmony Katz zaskoczyła ich wizytą. Kiedy Kris była szczególnie uczuciowa wobec swojego małżonka, objęła go ramionami i słuchała piosenek takich jak „Let Me Call You Sweetheart”. Miał to być ich ostatni dzień wspólnych wakacji. Kris narysowała pięknego motyla i powiesiła go na ścianie obok łóżka Paula. Ponadto wysłała mu list, w którym zapewniła, że jest facetem jej marzeń.
W wyniku trudności związanych z demencją i chorobą Alzheimera Paul zmarł zaledwie kilka miesięcy po Walentynkach, mając 56 lat. Kris jest teraz wdową, mając 59 lat. Mimo wszystko ich historia będzie nadal służyć jako źródło motywacji i fundament miłości na całym świecie.
