Polska kultura doznała niepowetowanej straty, która odbije się echem w sercach milionów słuchaczy wychowanych na jego twórczości. Tadeusz Woźniak, wybitny kompozytor, pieśniarz i wirtuoz gitary, zmarł w wieku 77 lat, zamykając tym samym jeden z najpiękniejszych rozdziałów w historii polskiej piosenki autorskiej. Wiadomość o odejściu artysty, który potrafił jak nikt inny połączyć poezję z subtelną melodią, wywołała falę żałoby w całym kraju. Choć jego głos ucichł na zawsze, to dźwięki, które po sobie pozostawił, na trwałe wpisały się w narodowe dziedzictwo, stanowiąc ścieżkę dźwiękową do najważniejszych chwil w życiu wielu Polaków.
Postać Tadeusza Woźniaka kojarzy się przede wszystkim z jednym, absolutnie genialnym utworem – „Zegarmistrzem światła”. Ten hymn o przemijaniu i akceptacji losu przyniósł mu nieśmiertelną sławę i sprawił, że nazwisko kompozytora stało się symbolem artystycznej głębi. Jednak jego dorobek to znacznie więcej niż jeden wielki przebój. Woźniak był mistrzem tworzenia nastroju, a jego muzyka do spektakli teatralnych i filmów zawsze niosła ze sobą niezwykły ładunek emocjonalny. Potrafił oczarować publiczność skromnością i autentycznością, która w dzisiejszym, krzykliwym świecie show-biznesu była zjawiskiem unikatowym. Jego odejście to koniec pewnej epoki, w której liczyło się słowo i szczerość przekazu.
Ostatnie miesiące życia artysty upłynęły w spokoju, choć jego bliscy i przyjaciele ze środowiska muzycznego wiedzieli, że czas powoli dobiega końca. Tadeusz Woźniak do samego finału zachowywał tę samą klasę i dystans, które cechowały go przez całą, wieloletnią karierę. Współpracownicy wspominają go jako człowieka niezwykle ciepłego, skłonnego do pomocy i zawsze poszukującego prawdy w dźwiękach. Był artystą osobnym, który nigdy nie zabiegał o tanie poklaski, wiernie trzymając się swojej artystycznej ścieżki. To właśnie ta niezłomność sprawiła, że cieszył się niesłabnącym szacunkiem kolejnych pokoleń muzyków, dla których był niedoścignionym wzorem.
Dzisiaj, gdy Polska żegna swojego „Zegarmistrza”, w radiach i domach znów wybrzmiewają jego najpiękniejsze kompozycje. Pustka, jaka powstała po jego odejściu, jest bolesna, ale Tadeusz Woźniak zostawił nam testament w postaci swojej muzyki, która nie zna granic czasu. Jego twórczość będzie żyła tak długo, jak długo ktoś będzie nucił o „purpurowym pyle” i „jasnym świetle”, które czeka na każdego z nas. Świat pożegnał wielkiego człowieka, ale jego dusza zaklęta w strunach gitary pozostanie z nami na zawsze, przypominając, że prawdziwa sztuka nigdy nie przemija.
