Ta historia, pierwotnie udostępniona na Reddicie, jest trudna w odbiorze – porusza temat jednej z najgorszych rzeczywistości: znęcania się. Autor, który jest gejem, spotkał się z nieustannym nękaniem w katolickiej szkole dla chłopców. Bycie nie tylko otwarcie homoseksualnym, ale także zniewieściałym i Azjatą czyniło go łatwym celem w porównaniu z dwoma innymi otwarcie homoseksualnymi kolegami z klasy, którzy byli biali i wysportowani.
Byłem jednym z może trzech otwarcie homoseksualnych dzieci w katolickiej szkole dla chłopców. Szczerze mówiąc, to było piekło na ziemi. Myślę, że miałem najgorzej z nas wszystkich, bo miałem pecha być gejem, kobietą i Azjatą, podczas gdy pozostała dwójka była biała i wysportowana. Byłem bardzo prześladowany, a kulminacją był incydent, kiedy ktoś zaprosił mnie na randkę, a kiedy poszedłem się z nim spotkać po szkole, był tam ze swoimi kolegami. Pobili mnie, oddali na mnie mocz, przytrzymali mnie i obcięli mi włosy.
Moi rodzice byli wściekli i zgłosili sprawę do dyrekcji szkoły. Kilku chłopców zostało zawieszonych, ale nie podjęto żadnych konkretnych działań.
Kilka tygodni później odkryłem, że atak został sfilmowany i krążył po szkole. Dostałem kopię od jednego z moich znajomych. Widok był dość wstrząsający, ale co najważniejsze, twarze większości chłopaków były wyraźnie rozpoznawalne, a kilku z nich również miało głosy.
Nie wiem, jak to wygląda w egzotycznej Ameryce, daleko za morzem, czy skądkolwiek pochodzisz, ale tutaj, w Australii, mamy wielkie zgromadzenie na koniec roku, aby pożegnać absolwentów i wręczyć nagrody za wybitne osiągnięcia akademickie. Są występy muzyczne i tym podobne, aby pokazać talenty szkoły, i mnóstwo innych miłych rzeczy. Często absolwenci kręcą też coś w rodzaju domowego filmu wideo, aby się pożegnać, zazwyczaj z jakąś obrzydliwie ckliwą popularną piosenką o pożegnaniach i wspomnieniach.
W tym roku technicy z sali projekcyjnej nad audytorium byli moimi bliskimi przyjaciółmi. Nikt nie chciał tej pracy, bo każdy chciał być na dole, na audytorium, i odbierać dyplomy razem z innymi, ale tam dostawali nieograniczony zapas kanapek z cateringu i mogli się zrelaksować, podczas gdy wszyscy inni pocili się w swoich brzydkich togach. I mogli zamienić film z pożegnania absolwentów na film, na którym mnie atakują.
Film zaczął się odtwarzać niemal natychmiast po tym, jak wszyscy otrzymali dyplomy i nagrody za wybitne osiągnięcia akademickie. Na ekranie o wysokości sześciu metrów, z dźwiękiem wydobywającym się z doskonałego systemu nagłośnienia sali, moi przyjaciele odtwarzali nagranie brutalnego i upokarzającego ataku homofobicznego, którego doświadczyłem sześć miesięcy wcześniej, aby wszyscy mogli je zobaczyć – uczniowie, nauczyciele, rodzice. Przysięgam, że nigdy nie widziałem, żeby ci nauczyciele poruszali się tak szybko, jak wtedy, gdy spieszyli się do sali, ale zanim film został zatrzymany, zdążył się już odtworzyć dwa razy.
Wszczęto dochodzenie. Niestety, nikt nie stracił pracy ani nie został wyrzucony ze szkoły, ale szkoła została zmuszona do wdrożenia surowego programu antyprzemocowego, a jej reputacja została nieodwracalnie nadszarpnięta. Szkoła została zamknięta kilka lat później – podobno straciła miliony w procesie sądowym wytoczonym przez innego ucznia, którego nie ochroniła wystarczająco – a każdy z tych pięciu chłopców, którzy mnie zaatakowali, musiał żyć z faktem, że ich rodzice, dziadkowie, ciotki i przyjaciele doskonale wiedzieli, jakimi istotami są.
Szkoła próbowała zdyscyplinować mnie i moich przyjaciół na sali gimnastycznej, ale w tym momencie mieliśmy już dyplomy i zdaliśmy egzaminy końcowe i nie dało się już nic zrobić.
WYSYP TO!”
