Spojrzałam z dezaprobatą na mężczyznę, który nie ustąpił miejsca kobiecie w ciąży, ale po kilku minutach, kiedy dowiedziałam się, co było przyczyną, poczułam wstyd 😢😢
Tego wieczoru wracałem z pracy. Jak to zwykle bywa w godzinach szczytu, wagon był przepełniony. Ludzie stali ciasno jeden obok drugiego. Nie mogłem wejść głębiej i zostałem na peronie wejściowym, trzymając się poręczy.
Obok mnie stała dziewczyna w ciąży. Oddychała trochę ciężej niż zwykle. Jedną ręką trzymała się poręczy, a drugą miała na brzuchu. Najwyraźniej nie było jej łatwo ustać.
Mimowolnie zacząłem obserwować mężczyznę siedzącego naprzeciwko nas. Miał jakieś trzydzieści pięć, czterdzieści lat. W słuchawkach. Patrzy w telefon, potem przez okno, a potem, zdaje się, na dziewczynę. Czy ją widzi? Oczywiście, że tak. Jest prawie naprzeciwko. Ale on nie reaguje. Dziewczyna milczy, nie pyta.
Zaczynam się wściekać. Jak ona może tak siedzieć? Czy on nie widzi, że źle się czuje?
W tym momencie słychać drżący, ale pewny siebie głos:
„Młody człowieku, ustąp, dziewczyna jest w ciąży. Trudno jej ustać” – mówi babcia, stojąc nieco dalej.
Mężczyzna powoli odwraca głowę i spokojnie odpowiada:
– Przepraszam. Nie mogę. Ja też muszę usiąść.
Już otwieram usta, żeby zaprotestować: „Co masz na myśli, mówiąc, że nie możesz? Jesteś mężczyzną!” – ale on odwraca się z powrotem do okna. Babcia prycha i wraca na swoje miejsce. Dziewczynka nadal stoi.
Mija dziesięć minut. Dziewczyna wyjmuje butelkę wody, upija łyk. Mężczyzna się porusza. Zauważam, jak ostrożnie sięga po torbę, poprawia kurtkę… i nagle widzę coś bardzo dziwnego na jego plecach 😲😲
Pod koszulką był czarny pasek. Jak od gorsetu medycznego.
Po kilku minutach powoli wstaje. Bardzo ostrożnie. Jakby każdy ruch sprawiał mu ból. Przyciąga torbę do siebie i prostuje się. Ale nie siada. Stoi, trzymając się poręczy. Potem cicho odwraca się do ciężarnej dziewczyny:
– Jeśli chcesz, możesz usiąść!
Dziewczyna kiwa głową. Siada w milczeniu, jakby mi nie wierzyła. On stoi obok niej, opierając się o poręcz, prawie na jednej nodze. Patrzę i zauważam, że jego prawa noga drży. Zdecydowanie bardzo go boli.
Stopniowo zbliża się do drzwi. Prosi pasażerów, żeby trochę się przesunęli, przeprasza. Wysiada na następnym przystanku.
Nie mogłem się powstrzymać od patrzenia, jak odchodzi – utyka, przestępując z nogi na nogę. A na jego plecach wyraźnie widać twardy gorset medyczny. Ten sam, który noszą po urazach kręgosłupa.
Dziewczyna i ja kontynuujemy jazdę w milczeniu. Patrzy w podłogę. Potem cicho, niemal szeptem, mówi:
— Nie wiedziałem… Myślałem, że on po prostu jest nieuprzejmy.
Ja też nie wiedziałem. Też myślałem. Osądzałem.
