Kiedy księżna Diana kroczyła po czerwonym dywanie podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 1987 roku, wszystkie oczy zwrócone były na nią — pstrykano aparaty fotograficzne, błyskały flesze, a cały świat wstrzymał oddech, podziwiając jej nieziemską urodę.
Ale mało kto dostrzegał głębsze znaczenie ukryte w fałdach jej delikatnej, pudrowo-błękitnej tiulowej sukni.
Znana jako „Księżniczka Ludu”, Diana urzekała charyzmą i stylem, który zmieniał królewskie zasady. W latach 80. i 90. stała się globalną ikoną stylu, często stawiając na subtelne, przystępne stylizacje zamiast tradycyjnej królewskiej formalności.
Jeden z jej charakterystycznych stylów? Pastele – eleganckie, delikatne odcienie, od dopasowanych garniturów po zwiewne sukienki.
Jeden z najbardziej kultowych, a zarazem mniej znanych momentów w życiu Diany miał miejsce w 1987 roku.
Jej krótka, 10-godzinna wizyta w Cannes u boku księcia Karola miała na celu uhonorowanie Sir Aleca Guinnessa, wsparcie brytyjskiego kina i udział w eleganckiej gali w Pałacu Festiwalowym.
Uroczysta kolacja przebiegała pod ścisłą kontrolą bezpieczeństwa i gości. Diana nie mówiła wiele, ale nie potrzebowała słów – cała uwaga skupiona była na niej.
Podczas pokazu filmu „Wieloryby sierpnia” fotografowie uchwycili ją z każdej perspektywy, gdy szyfonowy szal jej sukienki powiewał na wietrze.
Ale to było coś więcej niż tylko efektowna sesja zdjęciowa.
Jej bez ramiączek w kolorze pudrowego błękitu, zaprojektowana przez jej wieloletnią współpracowniczkę Catherine Walker, była cichym hołdem dla innej kobiety z rodziny królewskiej, która miała ogromny wpływ na Dianę: księżnej Grace z Monako.
Płynne linie sukni i lodowaty odcień odzwierciedlały ponadczasową elegancję Grace Kelly — gwiazdy z Filadelfii, która opuściła Hollywood w wieku 26 lat, aby poślubić księcia Rainiera III i zostać księżną Monako.
Niestety, pięć lat przed występem Diany w Cannes Grace zginęła w wypadku samochodowym — los, który w przerażający sposób powtórzył się dekadę później w przypadku samej Diany.
Wówczas niewielu dziennikarzy zauważyło ten subtelny hołd wpleciony w jasnoniebieską suknię Diany.
Nie było o tym wzmianki w prasie w 1987 r., ale teraz, jak i dla niektórych ówczesnych uważnych obserwatorów, związek ten jest oczywisty.
Lodowatoniebieska sukienka przypominała suknię Edith Head, którą Grace miała na sobie w filmie Hitchcocka „ Złodziej w hotelu ”, nakręconym na Lazurowym Wybrzeżu.
Podobno Diana i projektant Walker czerpali bezpośrednią inspirację z ekranowego wizerunku Grace, aż po odcień niebieskiego, który Hitchcock wybrał, aby wywołać wrażenie zimnego, nienaruszalnego piękna.
Dianę i Grace łączyła wyjątkowa więź. Choć ich wspólny czas był krótki, wywarł na Dianie trwały wpływ.
W 1981 roku, krótko po zaręczynach Diany, poznała Grace na imprezie charytatywnej. Zdenerwowana i przytłoczona, 19-letnia przyszła panna młoda załamała się w damskiej toalecie. Grace, wówczas 51-letnia, pocieszyła ją i udzieliła rady, której mogła udzielić tylko kobieta, która przetrwała w królewskim blasku – chwili, której Diana nigdy nie zapomniała.
Cannes miało również szczególne znaczenie dla Grace — to właśnie tam, wówczas amerykańska aktorka, w kwietniu 1955 roku poznała swojego przyszłego męża, księcia Rainiera.
A 32 lata później, stawiając stopę na tej samej francuskiej ziemi, Diana po cichu uczciła pamięć Grace. Bez przemówień. Bez komunikatów prasowych. Tylko materiał, kolor i wspomnienia.
Tego wieczoru powłóczysty szyfonowy szal sukni Diany powiewał na wietrze, dodając sukni eleganckiego charakteru, który zdawał się opowiadać historię kryjącą się za tą suknią.
Dwa lata później Diana założyła tę samą suknię na premierę Miss Saigon . W 1997 roku, zaledwie kilka miesięcy przed swoją tragiczną śmiercią, wystawiła ją na słynną aukcję charytatywną w Christie’s, z której dochód został zebrany za pośrednictwem 79 kultowych sukienek.
Suknia z Cannes została sprzedana za 70 700 dolarów, a w 2013 roku wystawiono ją ponownie na aukcji za 132 000 dolarów — dochód z aukcji przeznaczono na cele charytatywne dla dzieci.
W 2017 roku suknię wystawiono za szkłem w Pałacu Kensington podczas ceremonii upamiętniającej 20. rocznicę śmierci Diany.
Dziś jest to kapsuła czasu – nie tylko ukazująca styl Diany, ale także jej cichą głębię, jej smutek i hołd złożony kobiecie, która rozumiała jej ból lepiej niż ktokolwiek inny.
Tego wietrznego wieczoru w Cannes fotografowie uchwycili chwilę. Ale może nie całą historię.
