Nigdy nie spodziewałem się, że będę tak płakać — zwłaszcza nie przy wszystkich. Ale kiedy Rex, emerytowany partner mojego wujka w K9, wskoczył na trumnę, coś we mnie pękło.
Wujek Mateo był zaprawionym w bojach weteranem, najtwardszym facetem w okolicy. Po dwóch turach wrócił do domu z Rexem, smukłym czarnym owczarkiem niemieckim, który prawdopodobnie uratował mu życie więcej razy, niż ktokolwiek mógłby zliczyć. Byli nierozłączni. Rex został przy nim nawet po służbie, kontynuując prace poszukiwawczo-ratownicze przez kolejne pięć lat. Kiedy wujek Mateo odszedł z powodu choroby serca, wszyscy wiedzieliśmy, że Rex będzie głęboko cierpiał. Ale nic nie przygotowało mnie na to, co wydarzyło się tamtego dnia.
Uroczystość była uroczysta i pełna szacunku — honory wojskowe, ceremonia flagi, wszystko. Stałem obok mamy, ściskając jej rękę tak mocno, że prawdopodobnie zostawiłem ślady. Kiedy wtaczali trumnę na miejsce, ktoś wypuścił Rexa z jego skrzyni. Na początku podszedł, węsząc, jakby nie wiedział, gdzie jest Mateo.
Potem, bez ostrzeżenia, skoczył. Żadnego warczenia, żadnego szczekania — tylko ciche, rozdzierające serce jęknięcie, gdy leżał na trumnie, z głową opartą o złożoną flagę. Pokój zamarł całkowicie. I wtedy to usłyszałem. Dorośli mężczyźni szlochający. Moja kuzynka osuwająca się na kolana. Nawet ksiądz musiał na chwilę przystanąć.
A potem — to, co wydarzyło się później, wciąż mnie prześladuje — Rex zaczął drapać trumnę, jakby chciał się do niej dostać. Wtedy dyrektor zakładu pogrzebowego rzucił się, żeby go zabrać. Ale ja wkroczyłam, blokując mu drogę.
