Odwiedzałem szpital z moim psem terapeutycznym, Rileyem, rozjaśniając dni pacjentów. Pewnego dnia weszliśmy do cichego pokoju, w którym leżał pan Callahan, starszy mężczyzna, który nie odzywał się od miesięcy. Zachęciłem Rileya, żeby wskoczył na łóżko, a po chwili pan Callahan cicho mruknął: „Grzeczny chłopiec”, a następnie: „Nagietek”. Wyjaśnił, że nagietki to ulubione kwiaty jego zmarłej żony Eleanor i że przynosiła mu je.
Gdy pan Callahan podzielił się ze mną swoimi przemyśleniami, powiedział mi, że Eleanor zmarła dwa lata temu i od tamtej pory stracił chęć, by przejmować się czymkolwiek. Jednak obecność Riley wydawała się w nim coś budzić. Pan Callahan poprosił nawet o wyjście na zewnątrz, gdzie zobaczył nagietki zasadzone w ogrodzie.
Łzy napłynęły mu do oczu, gdy dotknął kwiatów, przywołując wspomnienia jego miłości do Eleanor. Nie chodziło tylko o ponowne przemówienie — chodziło o uzdrowienie, ponowne połączenie i miłość, która przekracza nawet śmierć. Wizyta Riley pomogła mu na nowo odkryć cenne wspomnienia, które tak długo trzymał zamknięte.
